Garbarskie historie. Jak Garbarnia Belgrad zdobywała?

Jest ostatnia dekada października 1931 roku. Garbarnia prowadzi w ekstraklasie, choć losy mistrzostwa Polski pozostają jeszcze nierozstrzygnięte. Drużyna z Ludwinowa, zamiast przygotowywać się w domowych pieleszach do ostatnich meczów sezonu, wyrusza na południe Europy, a konkretnie do stolicy Jugosławii – Belgradu.

Garbarze wyjeżdżają o godzinie 4.35 rano i udają się do Budapesztu, gdzie po kilkugodzinnym oczekiwaniu przesiadają się do pociągu jadącego do stolicy Jugosławii. W piątek o godzinie 10 przybywają do Belgradu, witani przez przedstawicieli polskiej placówki dyplomatycznej oraz Jugosłowiańskiego Związku Piłki Nożnej. Podróż do stolicy Jugosławii zajęła Garbarzom prawie 36 godzin.

Ustrzelić Sokoła

W sobotę 24 października o godzinie 15 Garbarnia mierzy się z Sokołem Belgrad, najstarszym klubem w Serbii, którego początki sięgają 1903 roku. Trener Garbarni, Karl Jiszda, wystawia następujący skład: Gregorczyk; Konkiewicz, Bill, Nagraba, Wilczkiewicz, Skwarczewski, Głód, Maurer, Smoczek, Pazurek, Bator.

Garbarze rozpoczynają spotkanie z animuszem i ruszają do ataku. Z czasem inicjatywę przejmują jednak gospodarze. Przed utratą gola krakowian ratuje Bill, wybijając piłkę na rzut rożny. W 35. minucie Maurer daje Garbarni prowadzenie. Po przerwie Brązowi muszą grać pod wiatr, ale nie rezygnują z ataków na bramkę Sokoła. W 66. minucie Pazurek mija dwóch obrońców i podwyższa wynik na 2:0, ustalając rezultat spotkania.

Bankiet po zwycięstwie

Następnego dnia Garbarze mierzą się z BSK Belgrad – jedną z najsilniejszych jugosłowiańskich drużyn, która w latach trzydziestych zdobywała liczne tytuły mistrzowskie. Garbarnia wybiega na boisko w składzie: Gregorczyk; Konkiewicz, Bill, Nagraba, Wilczkiewicz, Skwarczewski, Joksch, Maurer, Smoczek, Pazurek, Bator. Pazurek, Maurer i Smoczek występują pomimo przebytych urazów.

Niewielu spodziewa się zwycięstwa krakowskich gości. Od pierwszych minut BSK rusza do ataku i wręcz oblega bramkę Garbarni. Już w 7. minucie Jugosłowianie obejmują prowadzenie, a osiem minut później, po zamieszaniu pod bramką krakowian, zdobywają drugiego gola. Zanosi się na pogrom przyjezdnych.

Garbarze stopniowo opanowują jednak sytuację. W 20. minucie Maurer zdobywa bramkę kontaktową. Siedem minut później groźny strzał gospodarzy znakomicie broni Gregorczyk. Do przerwy gra jest już wyrównana.

Po zmianie stron inicjatywę przejmuje Garbarnia. W 51. minucie Maurer doprowadza do wyrównania, a w 72. minucie Smoczek zdobywa zwycięską bramkę. Garbarnia wygrywa 3:2!

Po zakończeniu spotkania wicewojewoda śląski dr Saloni wręcza zwycięzcom nagrodę Prezydenta. Zarząd BSK zaprasza Garbarzy na bankiet, który trwa do późnego wieczora.

Pierwsza strona Przeglądu Sportowego z 31.10.1931 z tytułem Dwa zwycięstwa Garbarni w Belgradzie i zdjęciami z meczu Polska – Jugosławia 6:3

Tymczasem tego samego dnia w Poznaniu reprezentacja Polski pokonuje Jugosławię 6:3. W składzie Biało-Czerwonych występuje piłkarz Garbarni, Otto Riesner.

Dyplomacja futbolowa?

Dwa tygodnie później Garbarnia zdobywa mistrzostwo Polski. Pięć tygodni po belgradzkich meczach, 2 grudnia 1931 roku, w Warszawie zostaje podpisane Porozumienie dotyczące stosunków naukowych, szkolnych i artystycznych między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Jugosławii.

Czy wizyta Brązowych w Belgradzie oraz przyjazd reprezentacji Jugosławii do Poznania były elementami „dyplomacji futbolowej”?

W kolejnym roku Biało-Czerwoni wygrywają w Belgradzie 3:0. W latach 1931–1939 reprezentacje Polski i Jugosławii spotykają się ze sobą co roku. Czy piłka nożna rzeczywiście pomagała wówczas budować relacje między oboma państwami? Belgradzka wyprawa Garbarni stanowi ciekawy przyczynek do rozważań nad tym, jak sport i dyplomacja przenikały się w międzywojennej Europie.